Mamo, to nie jest pierwszy mój list
Dotąd mi nie odpisał nikt

Jeden ktoś jutro już ma stąd wyjść
Parę słów weźmie mi za drzwi

Proszą mnie - opisz jej turnus nasz
No więc nas jak na dłoni masz
Jak na apel stawiamy się - patrz
W białej klatce gdzie umarł czas

Piękny Witek od Boga miał twarz
Zwykły poślizg, latarnia, dach
Jedna myśl pozostała mu dziś
Wszystkie lustra na świecie zbić

Klaustrofobia na szyi zaciska dłoń
Ściany walą się na mnie, ścierają na proch
Klaustrofobia na pętlę złapała mnie
Mamo wypruj pieniądze i daj na chleb

Weź mnie teraz i tu - prosi Blu
Skóra pali ją, płonie mózg
Aby zgasić ten żar małej Blu
Nie wystarczy Grenlandii lód

Matka wciąż nie przestaje myć rąk
Darła je przez okrągły rok

Mówisz, że ziemia to jeden gnój
Odkąd zaczął się sezon much
Żadna arka nie weźmie nas stąd
Kwaśny deszcz pada na ten ląd

Klaustrofobia na szyi zaciska dłoń
Ściany walą się na mnie, ścierają na proch
Klaustrofobia na pętlę złapała mnie
Mamo wypruj pieniądze i daj na chleb


Jeszcze jeden dzień bez celu, bez sensu od lat

Jeszcze jedna gorycz z wielu, wypitych do dna,

Znów poranne to wstawanie, rytuał jak z nut,

I od nowa wciąż pytanie, wierniejsze niż druh:



Co ja tutaj robię, wiedzieć bym bardzo chciał

Czego tutaj szukam, kto zrobił mi ten żart?

Co ja tutaj robię, skąd pomysł, by tu żyć,

Czego tutaj szukam, skoro tu nie ma nic?



Kurs przez miasto w obie strony, przez wrogość i fałsz,

Wszystko dobrze tak znajome, zwyczajne, aż strach.

Znów kolejna zmiana daty, o jeden znów dzień,

I wieczorny mały pacierz na krótko przed snem:



Co ja tutaj robię, wiedzieć bym bardzo chciał

Czego tutaj szukam, kto zrobił mi ten żart?

Co ja tutaj robię, skąd pomysł, by tu żyć,

Czego tutaj szukam, skoro tu nie ma nic?